Vandaag was weer een vreselijke rotdag. Nadat ik gister totaal geen concentratie had en ik tijdens het leren van mijn examens niet verder kwam dan twee zinnen en  ik kleumend van de kou de hele avond voor pampus in bad heb gelegen, besloot ik vanmorgen dat ik deze dag voor het eerst weer wat zou eten overdag.  ( Iets anders wat me hierin ook stimuleerde was de gedachte dat ik daarmee hopelijk m’n stofwisseling weer een boost zou geven en ik vervolgens meer zou gaan afvallen als ik de dagen erna weer bijna niets at)

Alle nare gedachtes probeerde ik uit te schakelen en met verstand op nul smeerde ik mijn eerste boterham sinds tijden. Het ging verbazingwekkend goed voor mijn idee en voor ik het wist was ie op. Hoe kut ik me er ook over voelde, besloot ik twee uur later toch om er nog 1 te nemen. Zelfs nog een tussendoortje is naar binnen gegaan vandaag, maar wat voel ik me nu kut. Ik kan niet geloven dat het in m’n lichaam zit en ik voel me ongelooflijk vies en nu al 10 kilo zwaarder. Ik weet wat een onzin het is, maar zo voelt het wel.. Ik heb me de hele dag opgelsoten in huis. Ik wil niemand zien of spreken en ik stel alles uit. Ik ben wel bezig geweest met het leren voor m'n examens maar ook een groot gedeelte van de tijd gewoon op m’n bed gehangen en me ellendig gevoeld. Ik wil zo graag weer gewoon normaal kunnen eten. Ik wil zo graag weer zin krijgen om dingen te ondernemen. Ik wil weer vrolijk kunnen zijn wanneer ik met vrienden ben en genieten van het leven.

Het enigste waar ik nog een soort van blij van word, is het idee dat ik morgen van mezelf niets hoef te eten en dat ik weer niets mag eten. Wat voelt dat fijn en als een bevrijding.. Normaal was het altijd zo dat ik niets wilde eten, maar dat het vaak toch gebeurde. Nu is het zo dat ik van mezelf MOET eten, maar dat dat niet lukt. En als het me dan een keer wel lukt, voel ik me daarna zo rot, dat ik mezelf voorneem om nooit meer iets eten. Lekker puh.

 

Gadverdamme, over een paar uur zit ik weer op school.

Eigenlijk zou ik allang hebben moeten opstaan, maar ik ben weer eens bljven liggen. De laatste tijd kan ik het zo vaak niet opmaken om op te staan en naar school te gaan. Niet eens omdat ik nou zo moe ben, maar gewoon omdat ik zo erg opzie om naar school te gaan. Het liefst blijf ik thuis, maar dan ga ik me daar toch ook rot over voelen dus ik ga toch maar.. eerste en laaste uurtjes worden dan wel regelmatig overgeslagen.

 

M'n moeder komt dan afe en toe mijn kamer binnen, net zoals vanmorgen, en als ik dan nog niet ben opgestaan vraagt ze: heb je eerste uur vrij? (nou heb ik dat wel vaak dus dat ze niet precies weet wanneer nou wel of niet, is begrijpelijk) dus ik meteen JAAAA roepen. Fijn, dan is dat ook geregeld :)

 

De tijd tikt verder en het moment dat ik naar school moet komt steeds dichterbij....AAARGH,  IK WIL GODVERDOMME ECHT NIET MEER!! De hele dag door ben ik alleen maar bezig met nadenken over wat anderen wel niet vinden/denken met alles wat ze zeggen en hoe ze tegen me doen. En de uitkomst is vaak niet zo prettig en postief. Ik heb het gevoel dat ik niemand meer heb. Iedereen heeft een hekel aan me (logisch). Daarnaast moeten we zooooo veel doen voor school. Ik zie echt de bomen nier meer door het bos, de berg wordt steeds groter en groter en ik weet echt niet meer hoe ik dit ooit kan gaan doen en halen.

 

Hoe erg kan school echt inspelen op je gevoel! De afgelopen week had ik vakantie en voelde ik me zo goed. Ik ben nog niet eens begonnen met school, maar zelfs door de gedachte eraan en de tijd die steeds minder wordt tot het weer begint, doet me meteen weer zo rot voelen. Ik ben gewoon echt bang om te gaan.  Maar ik moet en zal door blijven gaan, NOG MAAR 3 MAANDEN en dan ben ik voorgoed verlost van deze kutschool en kutmensen :) (sorry, ik ben gefrustreerd)

 

Nou, laat ik maar eens langzaam m'n bedje uit komen en deze kutdag tegemoet gaan. Zucht.

Jaja, over mider dan een kwartier ben ik dan officieel 'volwassen'.

Een kind voel ik me eigenlijk al lang niet meer, toch is wel leuk om het officieel te zijn :)

 

18 jaar, een leeftijd waar ik eigenliljk al zo lang naar uitleef, maar hoe dichterbij het komt, hoe minder bijzonder het lijkt en hoe minder het me boeit. Naja, zo bijzonder is het natuurlijk ook niet..

Ik heb er aan de ene kant wel zin in, maar ik zie er ook echt verschrikkelijk tegenop. Ik voel me gewoon nog steeds verschrikkelijk down.. natuurlijk zal dat gevoel vast wat minder zijn morgen, maar helemaal weg kan het niet zijn. De hele dag met een grote lach op mijn gezicht rondlopen zal moeilijk zijn. Ik zie op tegen al die over enthousiaste mensen die je feliciteren en natuuriijk het blije reageren op de felicitaties etc.

 

Ik heb het idee dat het trouwens niemand echt wat boeit. Morgen hebben we een schoolfeest, maar de meeste van mijn vrienden komen niet. (zo hebben ze allemaal hun redenen) Dat kwam best wel hard aan, toen ik stuk voor stuk te horen kreeg dat ze er niet bij zouden zijn. Mijn beste vriendin zit in NY dat wist ik al, maar toen ook nog eens mijn beste vriend twee dagen geleden liet weten dat hij van vrijdag t/m maandag ergens naartoe gaat en daarom er niet bij kan zijn, was dat even slikken. Maargoed, misschien stel ik me ook wel te erg aan. Het is maar een verjaardag..

 

BIJNA BIJNA

M’n ogen zijn rood en gezwollen, m’n hoofd bonkt verschrikkelijk en om de twee seconde moet ik m’n druipende en snotterende neus ophalen.

Serieus het enigste wat ik heb gedaan vandaag is het inslikken van opkomende tranen wanneer  er mensen om me heen waren en op de momenten dat ik alleen kon zijn, barstte alles er als een fontein uit. Ik weet niet goed wat er is gebeurd, maar sinds een week ben ik echt niet meer te genieten.  Ik ben nergens meer voor warm te krijgen, alleen maar ongelooflijk somber. Het is al wel een tijd dat ik me veel down voel en dat ik vaak somber en verdrietig ben, maar dit, dit heb ik nog nooit meegemaakt op deze manier.

Vorige week had ik toets week en dat was echt een regelrechte hel. Ik heb veel last van faalangst en zo’n week is dan ook altijd heel erg stressvol. Maar hoe het er vorige week aan toe ging, kun je niet eens meer stressen noemen.. Ik werd gewoon helemaal gek. Ik heb zo goed als de hele week lopen trillen en shaken, van de zenuwen, van verdriet en angst. En na iedere toets ging ik helemaal door het lint, omdat het alweer niet goed was gegaan. Ik ging door met leren tot midden in de nacht en ’s ochtends vroeg ging mijn wekker weer om verder te gaan. Aan eten kwam ik niet toe. Ik kon geen seconde missen om met school bezig te zijn en daarnaast had ik zo’n knoop in m’n maag dat ik gewoon niets kon eten. Een paar ochtenden had ik zelfs diarree van de stress.  
Ik had zo erg uitgekeken naar het moment dat het afgelopen zou zijn, maar toen het vrijdag na mijn laatste toets eindelijk klaar was, voelde ik me nog even ellendig als eerst. De toetsen waren immers allemaal helemaal niet goed gegaan voor m’n gevoel. En ik zag de grote berg met schoolwerk wat me te wachten stond alweer voor me.  Ik zat die middag bij m’n psycholoog, maar die stuurde me na een halfuur weer naar huis omdat ik niets anders kon doen dan gapen, trillen en huilen. Ik was echt kapot en had hard wat slaap nodig. Die avond ben ik eerst nog even helemaal los gegaan op een feestje, maar heb toen de rest van het weekend geslapen.

Ik zag er heel erg tegen op om weer naar school te gaan vandaag.  Alle mensen zien, de hele dag met een geforceerd e lach rondlopen en misschien wel cijfers terugkrijgen. De neppe lach tevoorschijn toveren lukte niet, want ik ben alleen maar bezig geweest met het binnenhouden van m’n tranen. Voor een lach zorgen, was iets te veel gevraagd. Het stomme is dat ik niet eens echt goed weet waarom ik nou toch steeds moet huilen. Het is zo veel bij elkaar. En elke keer als er iets gebeurd wat niet zo leuk is, komt alles er uit. Mensen zullen wel denken ‘wat stelt zij zich aan’.

Ik sluit me het liefst op in m’n kamer.  Niemand om me heen, muziek en wat om te schrijven.
Ik wil op het moment heel graag slapen, nergens aan hoeven denken en voorlopig  niet meer wakker worden.

Ik heb een major stap gezet een paar weken geleden. Ik heb de knoop doorgehakt en ben dan toch in behandeling gegaan.

Een paar weken geleden was ik bij m’n psycholoog en toen hadden we het weer over die deeltijd behandeling, waar ze me al een tijdje graag naartoe zou zien gaan. Maar omdat ik niet wilde en ik bang was dat school erdoor in de problemen zou komen, hadden we het er al even niet meer over gehad. In plaats van de deeltijd behandeling nam ik wel deel aan een emotie regulatie groep.
Een begeleider van de emotie regulatie groep had me aangesproken en gezegd dat de deeltijd voor mij toch wel goed zou zijn en vroeg of ik het er niet nog met m’n psychologe over kon hebben. Dus die donderdag dat ik bij m’n psycholoog was, kaartte ik het onderwerp weer eens aan. Blij om dit uit mezelf te horen, schreef ze meteen een mailtje naar de vrouw die over de deeltijd gaat of er plek was voor die twee dagen dat ik er eventueel naartoe zou kunnen gaan.  Niet eens twee uur later kreeg ik een mail van m’n psycholoog: ‘Ik heb goed nieuws, er is plek en je kunt dinsdag van start!’
Omylord, dat had ik dus echt niet zien aankomen. Ik raakte best wel in paniek, honderden gedachtes schoten er door me hoofd. Met als overheersende, dit wil ik helemaal niet!!! 
Het weekend heb ik heel erg slecht geslapen en uren en uren in bed lopen malen en piekeren.  Ik vond het doodeng als ik er over nadacht en zag er verschrikkelijk tegenop. Nu zou ik geen grip meer hebben over m’n eten, ik moest en zou langzaam aan weer gewoon gaan eten. Die gedachte benauwde me  zo erg.  Al die weken/maanden dat ik zo streng ben voor mezelf, die zijn allemaal voor niets geweest. Ik ben ook nog helemaal niet klaar met afvallen, er is nog genoeg om vanaf te gaan. Ik ben misschien normaal, gewoon goed op gewicht. Maar hallo, daar neem ik geen genoegen mee. Zo’n strijd iedere dag weer met het eten, met mezelf om dunner te worden. Dan is ‘normaal’ zijn niet genoeg... Maar als ik naar de deeltijd ga, dan kan ik niet meer afvallen, ik zal alleen maar aankomen. De afspraak stond alleen al vast, ik moest er dus wel heen, ik had geen andere keus.

Met een bonkend hart en tranen die prikten achter m’n oogleden, stapte ik die dinsdag het kamertje van mijn psycholoog binnen. Ze probeerde me enigszins gerust te stellen, door weer een hele waslijst van positieve dingen op te noemen etc. Er ging op dat moment wel een knop in me om, ik werd rustiger en kreeg weer vertrouwen.  Ja, want ik wilde toch wel echt heel erg graag gelukkiger worden. En ik werd verzekerd dat dit een eerste stap is, die ervoor gaat zorgen dat ik lekkerder in m’n vel ga zitten.

Inmiddels heb ik drie weken meegedraaid en het is me reuze meegevallen. Naja, het ligt eraan hoe je het bekijkt. Ik was bang voor de mensen daar, de sfeer etc en dat alles blijkt heel goed en leuk te zijn. Maar met de rest heb ik het wel hartstikke moeilijk. Ik moet me weer aan een eetlijst gaan houden. In stapjes zal dit steeds verder opgebouwd worden. Ik lig nachten wachten met het idee dat ik de volgende dag dingen moet eten en ik niet weet hoe ik dat moet doen zonder me er rot over te voelen, maar vooral de gedachte ‘hallo dat ga ik echt niet eten’ blijven maar in m’n hoofd rondspoken. Ook de eetmomenten met elkaar vallen me zwaar. Ik vind het in het algemeen heel erg moeilijk om te eten waar mensen bij zijn en dit komt dan ook niet veel voor. Nu moet je ineens met een heel groep meiden, met een eetstoornis eten. En dan ook nog eens dingen en een hoeveelheid die je helemaal niet wil eten…
Toch merk ik wel dat het me goed doet. Het geeft toch ook een soort rust. De dagen waarop ik de hele dag zelf alles moet beslissen over het eten geven een hoop stress en wanhoop. Wanneer ik daar ben is er ook wel stress, maar ik kan me er beter aan overgeven. Het moet nou eenmaal. Het heeft geen zin om te zeggen dat je iets niet wil, het moet gewoon en dat is echt wat ik nodig heb. Ik kan wel voor eeuwig alles blijven mijden, maar mijn doel is om te leren dat niet meer te doen. Thuis kan de hele boel weer zo gemanipuleerd worden, dat alles gaat zoals de ziekte in mij het wil. En daar ben ik aan de ene kant blij om, maar ik voel me er ook niet goed over. Ik ga me er heel schuldig over voelen tegenover iedereen die hoopt dat ik nu in de goede richting ben om er echt wat aan te doen en beter te worden. Niet alleen tegenover anderen natuurlijk, maar ook tegenover mezelf.. Ik heb telkens het gevoel dat ik mezelf voor de gek houd.

Het is een strijd; een moordend, hels gevecht in m’n hoofd.
Heen en weer geslingerd door uiteenlopende gedachtes, lijkt mijn gezonde verstand steeds verder op de achtergrond gedrukt te worden. In het nauw gedreven door een zeer krachtige, overheersende negatieve vibe. Heldere momenten lijken zich te verschuilen en langzaam maar zeker te verdwijnen.

Het zal nooit goed genoeg zijn, het kan alleen maar aanschouwd worden vanaf de slechte kant.
Nooit zal ik ergens echt trots op kunnen zijn, nooit zal ik blij kunnen zijn met iets wat ik heb bereikt, want goed genoeg is het voor mij nooit.

Verlaten, afgewezen en niet gewenst.  Overweldigende gevoelens die als een grauwe grijze wolk achter me aan zweven en altijd blijven achtervolgen.  

Ik voel me zooo kut. Ik voel me zo rot vanbinnen. Ik voel me gewoon zo naaaaaaaaaaaaar.
Hoe ik het ook omschrijf, niets komt eigenlijk ook maar een beetje in de buurt van het werkelijke gevoel diep van binnen. Het is gewoon onmogelijk om in woorden uit te leggen hoe je je voelt.. Zo'n intens gevoel, waar je duizend woorden aan vuil kunt maken, maar niets lijkt het te kunnen omschrijven.  Vanbinnen voelt alles gespannen, ik heb een vreselijk gevoel in m’n buik, ik heb de neiging iets kapot te slaan, rond te rennen en ik wil het liefst heel hard schreeuwen, huilen en me wegstoppen voor alles en iedereen.

Op dit moment lijkt het of niets ooit nog goed zal komen. Ik kijk door een bril van negatviteit en hoewel ik weet dat ik op dit moment niet helemaal realistisch ben,  kan ik niet uit het gevoel komen van ontevredenheid en zelfhaat. Ik heb de neiging mezelf pijn te doen. Ik haat mezelf, ik haaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaat mezelf. Ik ben zo’n mislukkeling.

Ik eet zo weinig, ik sport zo veel,  maar toch blijf ik deze papzak. Hoe kan ik ooit serieus genomen worden als ik er zo uit zie. Hoe kan ik het me het ook maar in mijn hoofd halen om aan te geven dat ik het moeilijk vind om iets te eten.. ‘wil je aandacht ofzo?  kijk hoe dik je bent. Hoe bedenk je het om te zeggen dat je iets niet kunt eten.. Volgens mij prop jij je gewoon vol met alles en doe je alleen maar alsof je een probleem hebt.  AANSTELLER’ 

Ik wil me opsluiten, weg van alles en iedereen om me heen en  pas weer gezien worden wanneer het te laat is. Wanneer men me kan opvegen, als een hoopje zand…. 

Het begint me langzaam duidelijk te worden dat het weer redelijk de verkeerde kant op gaat.. Er  is gister ineens een keerpunt geweest voor mijn idee. Ik ben de afgelopen dagen door zovelen gewezen op mijn verkeerde gedrag en leefstijl van het moment. Ik voel me ongelooflijk belabberd. De broek die ik drie dagen geleden normaal aanhad, zakt nu van mijn billen af. Elke keer als ik mijn kamer binnenkom doe ik eerst tien sit-ups voordat ik verder kan gaan met waar ik mee bezig was. Ik heb een scooter, maar rij al dagen iedere dag overal naartoe met de fiets. Zelfs gister, in de regen, door de sneeuw, 20 kilometer gefietst. Zonder te eten. Als een vaatdoekje heb ik de hele avond op de bank gelegen.

Ik heb de afgelopen weken elke dag kleren proberen aan te trekken waarin hopelijk goed te zien was dat ik was afgevallen, maar vandaag verschuilde ik me. Zo snel als ik kon kleedde ik mij om, zodat m’n moeder me niet hoefde te zien. En als ik naar beneden ging, deed ik een groot vest aan, zodat ze geen opmerking kon maken over m’n figuur. Want haar woorden ‘je begint wel weer erg magertjes te worden’ van een paar dagen geleden blijven maar door mijn hoofd spoken. Dan zou je denken. Wat fijn om dat te horen.. Maar het deed me niets. Of nouja, het deed me wel iets natuurlijk, maar niet op de manier zoals ik had gedacht dat het iets met me zou doen. Ik zou een gat in de lucht hebben moeten springen, maar daarentegen verschuil ik me nu achter een dikke laag kleren. Veel te bang dat ze er nog meer over zal zeggen en dat ik straks de controle uit handen moet geven.

Ik heb het gevoel dat ik alles en iedereen om me heen bedrieg. Ik durf het er met niemand meer over te hebben. Want ‘Ohnee daar hebben we haar weer met haar eetprobleem. Is het niet eens tijd dat dat nu over is? Je zit toch in therapie, je loopt toch bij een psycholoog. Is het dan niet de bedoeling dat je VOORuit gaat in plaats van ACHTERuit…?’ Ja, jullie hebben gelijk…  Ik weet het, ik weet het dondersgoed. Maar ik ben te zwak. Of nee sorry, ik zal het nog duidelijker definiëren. Ik bedrieg de boel bij elkaar. Jullie allemaal stuk voor stuk hou ik voor de gek.
Het voelt vooral zo naar, omdat ik zelf hartstikke goed weet dat het helemaal niet goed is waar ik mee bezig ben, maar toch ga ik ermee door. Ik doe er hartstikke veel mensen om me heen pijn mee, dat besef ik en toch ik ga gewoon door. Ik doe anderen dus eigenlijk gewoon opzettelijk pijn..

Gister bij de groepstherapie moest ik een koppig moment beschrijven van de afgelopen week, waar ik een situatie niet had kunnen accepteren. Ik vertelde een beetje beschaamd dat ik broeken had gepast van de periode waarin ik dunner was en dat mijn gedachtes erbij waren dat ik daar hopelijk wel weer in kom. Dat ik niet kan accepteren dat ik het lichaam heb, zoals dat nu is, is duidelijk. Ik kreeg hierop te horen dat ik hiermee bij de verkeerde therapie zit. En ik moest die broeken zo snel mogelijk de deur uit doen. We zijn immers bezig met herstellen, beter worden, een weg vinden om verder te leven. Tuurlijk horen daar zwakkere momenten bij, maar we moeten daar zitten om beter te willen worden. Maar de kracht en de wil om beter te willen worden, lijkt met de dag minder te worden... Ik schaam me zo erg. Ik krijg zoveel hulp toegereikt, maar ik veel te egoïstisch en ga mijn eigen weg en werk alles tegen waar ik voor zou moeten vechten. Alle andere meisjes gaan wel vooruit, in ieder geval kunnen zij al een heel stuk beter met het eten omgaan en gaat het nu om de rest eromheen.  Bij mij lijkt het wel alsof ik weer helemaal van onderaan moet beginnen. Ik ben nog helemaal niet toe aan die therapie waar ik nu in zit misschien.. Ik laat het nu dus ook eigenlijk het liefst niet meer merken waar ik eigenlijk mee bezig ben… Want hoe kan ik zoiets nou doen, daarvoor zit ik daar niet!

Hoe kan ik in hemelsnaam zo dom zijn om weer terug te vallen in mijn oude gedrag. Ik heb het al een keer meegemaakt en het was nou niet bepaald een pretje, nee het was een HEL..  Toch blijf ik mezelf voor de gek houden dat ik gelukkiger zal zijn wanneer ik die controle heb, wanneer ik weer afval en die kleren weer pas. Ik kan me niet meer voorstellen hoe ellendig ik me heb gevoeld in die tijd, hoewel ik wel weet dat het zo is…